آن چگونه مىانديشى ؟ و براى اين كار ( سهيم شدن در تأمين معيشت ديگران ) چه بهايى در نظر مىگيرى ؟ و براى آن ، چه عظمت و بزرگى در مقياس يكتاپرستى و انسان دوستى قائل مىشوى ؟ شايد تأكيدهاى گستردهء اسلام ، به صورتها و اشكال گوناگون در بارهء انفاق و بخشندگى ، و برآوردن حاجتهاى مردمان و يارى رساندن به ايشان در معيشت و زندگى و در اختيار آنان گذاردن نيازهاى گوناگون ، همه براى آن است كه از انسان وابستهء به خاك و داراى افق ديدى تنگ ، نمونه اى متعالى و بزرگ ساخته شود كه روح او تا مىتواند وسعت يابد ، تا آنجا كه همنوعان خود را از خود بداند و در نيازمنديهاى معاشى و آنچه در تملَّك دارد شريك خود قرار دهد ، و در آن بكوشد كه هر چه را به آن نياز دارند در اختيار ايشان بگذارد ؛ و در اين كار با فرشتگان شريك شود ، و با كمال بزرگوارى و كرامت - همچون پيامبران « ع » - همخوراك شدن با ايشان را شيوهء خود قرار دهد . فصل آينده نيز با اين موضوع ارتباطى بسيار نزديك دارد . تذييلى مهم ( 2 ) ثروتمندان و مسئوليّت ايشان در برابر سقوط انسانى و دينى و اخلاقى و اجتماعى و سياسى مستمندان . . . از مهمترين هدفهاى دين الهى ، بلكه تنها هدف آن ، زنده ماندن احكام دين در ميان مردم و عمل شدن به آنهاست ، و تجسّم يافتن احكام دين در ترازهاى متفاوت زندگى ايشان در اينجا و آنجا ، و دورى جستن توده ها از هر چه بر ضدّ اين احكام و سبب ترك آنهاست ، اين است ، تا چنان شود كه همگان در زندگى ، رهروان راهى باشند كه آنان را به مقصدى برساند كه كتاب آسمانى آن را براى خوشبختى ابدى توده ها معيّن كرده است . در پرتو اين معرفت ، هر چه مخالف با اين هدف اعلاى « الهى -